Przepisy o radiofonii i telewizji

Poniżej prezentujemy wybrane przepisy ustawy o radiofonii i telewizji. Dotyczą one zarówno reklam nadawanych przez stacje radiowe i telewizyjne, jak również audycji oraz obowiązków publicznych stacji radiowych i telewizyjnych.

Art. 10 ust. 2 – 5 ustawy o radiofonii i telewizji określający uprawnienia Przewodniczącego KRRiT

2. Przewodniczący Krajowej Rady może żądać od nadawcy przedstawienia materiałów, dokumentów i        udzielenia wyjaśnień w zakresie niezbędnym dla kontroli zgodności działania nadawcy z przepisami ustawy i warunkami koncesji.
3. Przewodniczący Krajowej Rady może wezwać nadawcę do zaniechania działań w zakresie tworzenia i rozpowszechniania programów, jeżeli naruszają one przepisy ustawy, uchwały Krajowej Rady lub warunki koncesji.
4. Przewodniczący Krajowej Rady na podstawie uchwały tej Rady może wydać decyzję nakazującą zaniechanie przez nadawcę działań w zakresie, o którym mowa w ust. 3.
5. Przepisy ust. 2-4 stosuje się odpowiednio do rozprowadzania programów radiowych i telewizyjnych.

Art. 20a ustawy o radiofonii i telewizji określający uprawnienia Przewodniczącego KRRiT

Na pisemny wniosek Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nadawca jest obowiązany:

  1. ujawnić dane umożliwiające identyfikację zleceniodawcy audycji lub reklamy;
  2. wydać nieodpłatnie zapis audycji lub reklamy, w terminie 7 dni od dnia złożenia wniosku.

Art. 16b ust. 2 i 3 ustawy o radiofonii i telewizji określający, które reklamy są zakazane w radiu i telewizji

2. Zakazane jest nadawanie reklam:

  1. Nawołujących bezpośrednio małoletnich do nabywania produktów lub usług;
  2. Zachęcających małoletnich do wywierania presji na rodziców lub inne osoby w celu skłonienia ich do zakupu reklamowanych produktów lub usług;
  3. Wykorzystujących zaufanie małoletnich, jakie pokładają oni w rodzicach, nauczycielach i innych osobach;
  4. W nieuzasadniony sposób ukazujących małoletnich w niebezpiecznych sytuacjach;
  5. Oddziałujących w sposób ukryty na podświadomość.

3. Reklama nie może:

  1. Naruszać godności ludzkiej;
  2. Zawierać treści dyskryminujących ze względu na rasę, płeć lub narodowość;
  3. Ranić przekonań religijnych lub politycznych;
  4. Zagrażać fizycznemu, psychicznemu lub moralnemu rozwojowi małoletnich;
  5. Sprzyjać zachowaniom zagrażającym zdrowiu, bezpieczeństwu lub ochronie środowiska.

Art. 21 ustawy o radiofonii i telewizji określający obowiązki publicznych radia i telewizji

1. Publiczna radiofonia i telewizja realizuje misję publiczną, oferując, na zasadach określonych w ustawie, całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu.

1a. Do zadań publicznej radiofonii i telewizji, wynikających z realizacji misji, o której mowa w ust. 1, należy w szczególności:

  1. Tworzenie i rozpowszechnianie programów ogólnokrajowych, programów regionalnych, programów dla odbiorców za granicą w języku polskim i innych językach oraz innych programów realizujących demokratyczne, społeczne i kulturalne potrzeby społeczności lokalnych;
  2. Tworzenie i rozpowszechnianie programów wyspecjalizowanych, na których rozpowszechnianie uzyskano koncesję;
  3. Budowa i eksploatacja nadawczych i przekaźnikowych stacji radiowych i telewizyjnych;
  4. Rozpowszechnianie przekazów tekstowych;
  5. Prowadzenie prac nad nowymi technikami tworzenia i rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych;
  6. Prowadzenie działalności produkcyjnej, usługowej i handlowej związanej z twórczością audiowizualną, w tym eksportu i importu;
  7. Popieranie twórczości artystycznej, literackiej, naukowej oraz działalności oświatowej;
  8. Upowszechnianie wiedzy o języku polskim;
  9. Uwzględnianie potrzeb mniejszości narodowych i etnicznych oraz społeczności posługującej się językiem regionalnym, w tym emitowanie programów informacyjnych w językach mniejszości narodowych i etnicznych oraz języku regionalnym;
  10. Tworzenie i udostępnianie programów edukacyjnych na użytek środowisk polonijnych oraz Polaków zamieszkałych za granicą.

2. Programy publicznej radiofonii i telewizji powinny:

  1. Kierować się odpowiedzialnością za słowo i dbać o dobre imię publicznej radiofonii i telewizji;
  2. Rzetelnie ukazywać całą różnorodność wydarzeń i zjawisk w kraju i za granicą;
  3. Sprzyjać swobodnemu kształtowaniu się poglądów obywateli oraz formowaniu się opinii publicznej;
  4. Umożliwiać obywatelom i ich organizacjom uczestniczenie w życiu publicznym poprzez prezentowanie zróżnicowanych poglądów i stanowisk oraz wykonywanie prawa do kontroli i krytyki społecznej;
  5. Służyć rozwojowi kultury, nauki i oświaty, ze szczególnym uwzględnieniem polskiego dorobku intelektualnego i artystycznego;
  6. Respektować chrześcijański system wartości, za podstawę przyjmując uniwersalne zasady etyki;
  7. Służyć umacnianiu rodziny,
  8. Służyć kształtowaniu postaw prozdrowotnych;
  9. Służyć zwalczaniu patologii społecznych.

Art. 53 ustawy o radiofonii i telewizji określający sankcję za naruszenie przepisów ustawy 

Jeżeli nadawca narusza obowiązek wynikający z przepisów art. 15 ust. 1-3, art. 15a ust. 1, art. 16 ust. 1-3, art. 16a ust. 1-6, art. 16b, art. 16c, art. 17 ust. 1-7, art. 18 ust. 1-5b, art. 20 ust. 1, art. 20b ust. 1 i 6 lub z przepisów wydanych na podstawie art. 15 ust. 4, art. 15a ust. 2, art. 16 ust. 4, art. 17 ust. 8 i art. 18 ust. 6, Przewodniczący Krajowej Rady wydaje decyzję nakładającą na nadawcę karę pieniężną w wysokości do 50% rocznej opłaty za używanie częstotliwości przeznaczonej do nadawania programu, a w przypadku gdy nadawca nie uiszcza opłaty za częstotliwość, karę pieniężną w wysokości do 10 % przychodu nadawcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.

 

 

« wróć